HAYATI

Şair. 1956 yılında Sivas’ın Şarkışla ilçesine bağlı Cemel Beldesi’nde dünyaya geldi. İlkokulu doğduğu köyde, ortaokulu Şarkışla Ortaokulunda, liseyi Ankara Mamak Lisesinde okuduktan sonra, ADMMA İnşaat Mühendisliği Bölümünden (1979) mezun oldu. Şiirleri çeşitli dergi ve gazetelerde yayınlandı. Şiirlerinden bazıları ise bestelendi.  

ESERLERİ

Şiir: 

  • Kanıma Cemre Düştü (1997) 
  • Göçmen Kuşlar Dönmedi (2001) 
  • Gönlümün Güz Mevsimi (2003). 

ESER ÖRNEKLERİ

Bir İntihar Diyalektiği 

Somurtkan rüzgarların bestesiydi elebaşı duyguları alabora eden yılgınlığın 
son mektubunu yazarken karamsarlık 
Büzülen bir dalda bir yaprak iç geçirerek ağladı 
 
Sessizliğe, 
bir yüreğin çürümüş parçalarıydı 
tepetaklak düşen. 
 
Ölümcül terennümlerde gül kurusunun yüreğine âkıbetin dehşetiydi üşüşen. 
 
Dayanılmaz yalnızlığın ıstırabıydı 
kangren hayal kırıklıklarına dönüşen. 
 
Tedâvisiz ayrılıkların uzatmalısı sevdâyı 
göğün kükremsiydi bunalmış haldeyken tehditlerle bölüşen. 
 
ardı arkası kesilmeyen şimşeklerin ateşten dilekçeleriyle yeryüzüne yayılan ürküntüsü 
tutuklu umudun hayâlinde 
düş kırıklıklarını başlattı 
direncini yoksunluklarda harcayan âbidenin 
ışık bekleyen sevinç yolaklarındaki gölgeydi 
hüznün çöküntüsü. 
 
Çâresizlik bir tehlikeli kuramı yeniden boşalttı 
elleri tavana doğru uzanan umutsuzun 
boğuk sesiydi duvarları ağlatan. 
Artık iyileşmese de olurdu vicdanda ki yara, 
insafsızca kanayan. 
Bir can, bir yürek, bir umut, bir sevgi, bir sevdâ bir ışık, bir hârika daha kaydı gitti 
Gözleri ardında kala kala hayattan… 

Sığınak 

Geceler gözyaşı, geceler isyan! 
Bir dalın burcunda titreyen yaprak 
Kirlenmiş bir kâlpte zonklayan nisyan 
Umut kılavuzsuz, göz yalınayak… 
 
Çiçekler, çiçekler arılar sürgün 
Petekler emilmiş güveler memnun 
Leylâ’nın sesidir seslenen her gün 
Leylâ’dan habersiz perişan Mecnun. 
 
Kara sevdâ yavan; kurak, kimsesiz 
Eller var ağlayan, hüzün eller var 
Bir umut sürgünü vicdan dengesiz 
Kaybetmiş kendini, kendini arar. 
 
Rehber sevgi, bilmez, şaşkın perişan 
Örselenmiş canı nefret elinde 
Kuşatmış canını, mahzunun, hicran 
Harcamayı bilmez, servet elinde… 
 
Her yana saçılmış, her şeyde gözü 
Özünün, bilmiyor ihtiyacı ne? 
Ağarmaz renklerle resimli yüzü 
Hissetmez, aldırmaz, âciz, acı ne? 
 
Oysa muhtaç, bilmez, kimden isteye 
Döner giriftinde dehliz delisi 
Ezelden güftedir acı besteye 
Gönlü, yol göstermez, esas velîsi. 
 
Kaçacak ya, yer yok, herkesi yordu 
Tüketti, sermaye arar, bulamaz 
Eşkıya her yola fakını kurdu 
Sığınaksız kaldı, sorar, bulamaz. 

KAYNAKÇA: İhsan Işık / Yazarlar Sözlüğü (1990, 1998) – Türkiye Yazarlar Ansiklopedisi (2001, 2004) – Encyclopedia of Turkish Authors (2005) – Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2007, 2009) – Ünlü Edebiyatçılar (Türkiye Ünlüleri Ansiklopedisi, C. 4, 2013) – Encyclopedia of Turkey’s Fomous People (2013) – Diyarbakır Ansiklopedisi (2013)


 

Paylaş