• HAYATI

Şair, gazeteci ve yazar. 1959 yılında Ankara’da dünyaya geldi. İlkokulu İzmir Eczacıbaşı İlkokulu’nda okuyan Ünal Ersözlü, orta ve lise eğitimini Manisa Şehitler Ortaokulu, İzmir Bornova Suphi Koyuncuoğlu ve Adana Karşıyaka Lisesi’nde tamamladı. Yükseköğrenimini ise Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi’nde yaptı.  Gazeteciliğe, 1987’de haftalık haber dergisi Yeni Gündem’de muhabir olarak başladı. Daha sonra çeşitli gazetede ve televizyon kanallarında çalıştı.

Ünal Ersözlü’nün şiirleri Broy, Şairin Atölyesi ve Ütopya dergilerinde yer aldı. Ersözlü’nün şiiri, eleştirmenler tarafından, gündelik hayattan beslenen, derin ve dokunaklı, insana dair her ayrıntıyı yansıtan; toplumcu, lirik, izlenimci bir çizgide yorumlandı.

ÖDÜLLERİ
  • “Okyanusların Not Defteri” adlı ilk kitabıyla 1990 Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü
  • “Gidiyorum Adım Unutuluş Olsun Diye” adlı kitabıyla, 1998 Behçet Aysan Şiir Ödülü
ESERLERİ

Şiir:

  • Okyanusların Not Defterinden (1990)
  • Gidiyorum, Adım Unutuluş Olsun Diye (1998)
  • Zaman, Ayna ve Bıçak (1999)
  • Aşk-ı Hakiki (2004)
  • Gençliğin Dün Gecesi (2008)
  • Kapıyı Çalıyorum(2012)
  • Sarmaşk (2014)
  • Dört Gün Buda, Üç Gün Zorba (2017)
  • Tanrının Yaşam Kılavuzu (2019)
  • Yeryüzü Misafiri (2020)
ESER ÖRNEKLERİ

İHANETE DAİR

Dünyanın duvarları çatlıyor ortasından
çıkmaz sokaklarda yine genelevler
fahişeler yine yalnız
yıkıntılar ve cenaze törenleri çoğaldı
kendisiyle büyüyorken acı
incecikten kan sızıyor odama

Ürküyoruz ihanetlerden
insandan ürküyoruz
üstümüze yürüyor
nefret orduları
utancımız devriliyor durmadan
hançer eskimiş bir şarap
onunla yıllanıyoruz

GÜLÜMSEYİŞ

Ağlıyordum oğlum, tanrısızdım

Yaşantım kanatlanıyordu alnımda

Bazen gülümseyen bir dizeydi ölüm

İspanya

ve Lorca’nın dudaklarında

 

Ağlıyordum oğlum, tanrısızdım

Aşktım

ve kimsesiz bir gözyaşıydım gecede

Özlüyordum oğlum

Sen, çıldırasıya koşturuyordun tenimde

 

Ölüyordum oğlum, tanrısızdım

Bir eşkıyaydı hayat

Sanki Nazi paletleri altında Paris’te

Eziliyordum, kendi kendimi kanırtarak

Birden, gülümseyişin uçuverdi resminden

Oğlum, Şafağım, hey Şafak

Yüzümü saçlarına gömdüm

ve gördüm, gecenin alnacında sancıyarak

Gülücüklerinize çarpı atmışlar

Bir duman demetiyle karartmışlardı aklın

ve aşkın başkaldırısını oğlum

KENDİME FISILTILAR

yüzü ve gök kubbe gibi her şey

Ruhlardır onlar kadar karmaşık

Benden bana doğru bakmak

Daha çok sevmek kendimizi

Kırkından sonra öğrenilir ancak

 

Ey insan, insan,

Yüreğiyle insan olur

Tavında dövülen demir soğur

Acı hissedilirse büyünür

Aşka açılmaktır doyasıya ağlamak

Aklı gündüz, gecesi vicdan

Fermanında ateşler yazılı

Çığlıkları bulvarlarında boğulan

Ah naftalin kokulu ülkem

 

Bir fotoğraf karesinde çöl yolculuğu

Gece tanıklığıdır hayat bazen

Tımarhanelerin sessizliğinde,

Yürürsün içinde çılgın bir ses

Deli aklı, yakarışlar gizlidir

İnsanın dibinde, yani kendisinde

KAYNAKÇA: unalersozlu.com/biyografi, Okan Yüksel / İzmirli Ozan Gazeteciler (1997), Mehmet Çetin / Tanzimattan Günümüze Türk Şiiri Antolojisi (c. 4, 2002).

 

Paylaş