HAYATI

Şair ve yazar. 1949 yılında Sivas’a bağlı Gürün’de dünyaya geldi. 1998’de Amasya’da yaşama veda etti. Orta ve lise eğitimini Malatya Bölge Okulu’nda tamamlayan Özkan Yalçın, 1974’te Bursa Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nden mezun oldu. Yüksek öğrenim öncesi beş yıl süreyle ziraat teknikeri, sonra Batman, Konya ve Amasya’da Türkçe dili ve edebiyatı öğretmeni olarak çalıştı. Uzun yıllar folklor araştırmaları ile uğraştı. Bu alanda yapmış olduğu çalışmalarının bir bölümü Türk Folkloru dergisinde yayınlandı. Amasya’da görev yaptığı dönemlerde Yeşeren dergisi ile Hakimiyet gazetesinin yazı kurullarında yer aldı. Yazı ve şiirleri pek sık olmamakla birlikte çeşitli sanat dergilerinde yayınlandı.  

ÖDÜLLERİ

  • 1987’de Türk Edebiyatı Vakfının Mehmet Akif’in 50. ölüm yılı dolayısıyla düzenlediği Mehmet Akif Şiir Tahlilleri yarışmasında Uzun Boylu Hayal adlı eseriyle lise öğretmenleri grubunda birincilik ödülü 
  • Millî Eğitim Bakanlığınca Yunus Emre Sevgi Yılı dolayısıyla açılan şiir yarışmasında Yunus Çağrısı başlıklı şiiri ile birincilik ödülü 
  •  1991’de Türk Edebiyatı Vakfı ile Çevreden Sorumlu Devlet Bakanlığının Çevre Röportajı Yarışmasında Kuş Köprüden Kuş Masalı adlı eseriyle, birincilik ödülü 

ESERLERİ

Şiir:  

  • Yağmur Kuşları (1989) 
  • Gül Yorgunu (1997) 
  • Sevda Çıkmazı (1998). 

Biyografya: 

  •  Aşık Veysel – Dramı – Sanatı – Deyişleri (1986). 

Şehir Kitabı: 

  •  Yedinci Şehir (1996). 

Roman: 

  • Çok Sesli Senfoni (1996) 
  • Yüreğim Tükeniyor (1996). 

ESER ÖRNEKLERİ

Aldı Sazı Veysel’in 

Aldı Sazı Veysel’in 
“Sen petek misâli Veysel de arı 
İnleşir beraber yapardık balı 
Ben bir insanoğlu sen bir dut dalı 
Ben babamı sen ustanı unutma…” 
Aşık Veysel 

Ustam bir deryâydı ben bakır tasım 
Yetmiş yıl söyleştik,söz benden akar 
Sarsak dolakları yine bir Kasım 
Desem yürü,yollar Başkent’e çıkar 

Ademle dut dalı olmuştuk sırdaş 
Leylâ ile Esmâ gözümde kardeş 
Ustamı sorarsan “bal” a arkadaş 
Kâh toprağı özler kâh dünyâ kokar 

Gözü vardı sade beni görürdü 
Yol bilirdi yordamıyla yürürdü 
Daha kar kalkmadan gönlü erirdi 
Bilirdi ki her yol gurbete bakar 

Ne çarığı tuttu ne mesti yerdi 
Hakk’a inanırdı,hakkı söylerdi 
İnce uzun dedi sonunda erdi 
Benden bıkmadı ki ondan mı bıkar 

Çalı sanan mis kokladı gülünden 
Batak bilen balık tuttu gölünden 
Balı tuza katan nadân elinden 
Sade Şatır değil Yalçın da çeker 

KAYNAKÇA: İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).

Paylaş