HAYATI

Şair. 31 Mart 1958 günü Konya’ya bağlı Cihanbeyli ilçesinde dünyaya geldi. Orta ve lise eğitimini 1975’te Cihanbeyli Lisesi’nde tamamladı. Halen Cihanbeyli’de ticaretle uğraşıyor. Ömer Faruk Hatipoğlu’nun “Erzincan Ölümün Yurdu” başlıklı ilk şiiri 1994’te Kıyı dergisinde yer aldı. Sonraki yıllarda ürünleri Kıyı, İnsan, Kiraz, Yaklaşım, Şiirlik (Almanya) Papirüs, Edebiyat ve Eleştiri ve Çalı gibi pek çok dergide yer aldı. Edebiyatçılar Derneği ile İnsan Hakları Derneği üyesidir.  

ÖDÜLLERİ

İnce adlı kitabı ile 1998 İbrahim Yıldız Şiir Ödülü’nün sahibi oldu.

ESERLERİ

Şiir:  

  • Düş Değil (1995) 
  • İnce (1997) 
  • Sevdim Çocuk Yanımla (2000). 

Roman:  

  • Paylaşılan Vadi (1992). 

ESER ÖRNEKLERİ

BAHAR KIZIN GİYSİSİ 

örteceğine üstündeki basma gömlek 
civir civir çıkartmış memelerini 
ankara’nın orta yerine rengârenk 
 
ayaklarını öpsün diye saldığın etek 
çiçek çiçek açmış seni bahar kız 
söylemesi ayıp kalçalarına dek 
 
niye ezersin ayakkaplarını çıplak- 
ayak dolaşırken gözlerimde boşuna 
yalnızca yeşiline baktığımı bilerek 

Yüzlerce Yıl Yeşil 

yüzlerce yıl yeşil gözlerine baksam 
kırpmadan yaşartmadan 
uyumak beynimin inilmez kuyusundan 
çekilse kirpiklerinle 
alınsa taze badem kabuğu gibi gözlerimden 
 
ne büyük bir yitim gözlerin varken 
gözlerimi yummak 
büyütülse büyütülse günün doğuşu gibi 
çevren’den çevren’e gök kubbe yeşil gözlerin 
sarı saçların çiçek yaprak rüzgârı 
göğsün bahar 
uzansam yağmur kokun çalsa 
çevren’den çevren’e gök kubbe yeşil gözlerin 
günün batışı yok 
yüzlerce yıl yeşil gözlerine baksam 
yüzlerce yıl yeşil 
 
ölür müyüm?

Ülkemle Ben 


biz hem bir elin parmağıyız 
hem hiç benzemez parmak izimiz 
 
üç yanı deniz bir yanı kara ülkemin 
benim dört sınırım kara bir yanım yar 
iç sınırlarımız uç sınırlarımız var bizim 
sinirlerimiz kadar sınırdan 
oturulacak toprak kalmamış 
bir de göklere buluttan denize sudan 
insana geçmişten sınır çizeriz 
 
biz hem bir elin parmağıyız 
hem başka kollarda bileğimiz 
 
ben geçmişi görmedim o önünü görmez 
tepesinde alıcı kara bulutlar çevreninde talaz 
bense bulutların üstündeyim, ülkemin altında biraz 
kayan yıldızları tutmak isterim o yutar durmadan- 
altımızdan kayıp giderken her şeyimiz 
say ki bu kokmuş et ortasında bir şey kalır gibidir 
kemik halk ve içinde ilik tiranlarımız 
 
biz hem bir elin parmağıyız 
hem bir elde kırk yumruk gibiyiz 
 
II 
 
yüreğim de benzer ülkeme 
dört mevsim beş iklimi bir güne sığdırırız 
don keser çiçeği, kanar meyvemiz 
 
onu şeytanî şeyler sallarmış, göğsümü insanî haller 
okunmayan kitaplar, köyler yakılır birinde 
birinde yaşanmamış aşklar 
bir gün karanlık sonsuzluğun 
eşiğinde erken durur yüreğim 
ülkem de yanı uçurum bu yolda 
gecikmez yüreğime benzer 

KAYNAKÇA:  İhsan Işık / Yazarlar Sözlüğü (1990, 1998) – Türkiye Yazarlar Ansiklopedisi (2001, 2004) – Encyclopedia of Turkish Authors (2005) – Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2006, gen. 2. bas. 2007)

Paylaş