HAYATI

Şair. 25 Temmuz 1969 günü Eskişehir’de dünyaya geldi. Şair Serdar Koçak’ın eşidir. Orta ve lise eğitimimi Eskişehir Sağlık Meslek Lisesi’nde tamamladı. Hemşire olarak bir süre devlet hastanelerinde görev yaptı. Emel İrtem, halen İstanbul’da kurduğu özel hemşirelik hizmetlerini yönetiyor.

Emel İrtem, şiirlerini 1990 yılından itibaren İblis, Sombahar, Ludingirra ve Varlık gibi dergilerde yayınladı.

ÖDÜLLERİ

  • Divaneliğe Dönen Pergel adlı dosyasıyla 1999 Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülünü aldı.

ESERLERİ

Şiir:

  • Gittik Yaşayanlardan Biri Gibi (1993)
  • Divaneliğe Dönen Pergel (1999)
  • Zehirli Rüya
  • Marcus’un Lisan-ı Kalbi
  • Sana Seviyem
  • Kapıttan Kapılar (Seçme Şiirler).

Çocuk Kitabı:

  • Şeker Fare’nin Kitaplığı.

ESER ÖRNEKLERİ

Öğle Uçurumları

Öğle vakitleri; benim ser-i mezarım
murdar ettiğim hayat yorganların altında
Hep böyle uyanıp çenemi yuvarlıyorum
Hacminden taşan bir karanlık
var. Canlı ve ölmeyecekmiş gibi duran
çalışkan insanların fotoğraflarında
belki bu yüzden yokum

Masumiyet, iplik, tuğla gibi kelimelerle
açıklanabilir bir durum yaratmak istiyorum
Anlam bir patırtı halinde dökülüyor dışarıdan
Şimdi ne yapmalıyım?
Diyelim ki ben dikenli bir kaktüsüm
günün soluksuz bahçelerinde büyüyen
bu zavallı kaktüs ne yapmalı?

Uyanmak ağır eylem
hareket bölünerek çoğalıyor
meraka benziyor bu haliyle
kim ne nerede bana ne?
acımasız ve çiğ kalabalık

Hazar

beni kapat, adım Hazar
iç denizim ben
beni saymaz atlaslar
nedzinde gölüm ben
dinip rüzgarı yelpazesinden
mermerle kaplanıp…
sonra -künfekan- işaretler
karanlığa yazılıp…
dört milyar yıl önce başlayıp ölmeye
hala ölüp ölüp her yeni nef

Öle Yazmak Yahut Yaz Bana Bir İyilik

“hay” dan geldim
Temmuzu biraz geçince
acunak ve gölge gibi şeyler
vardı. ip gibiydi başkent
her gün bir sokağı düğümleniyordu
ben kederle tek tek çözüyordum
derken “Kuşkondu” sokağa kondum
ve Simirnof bitti

o buna iyilik dedi
iyilik iyi olanın işi
beniın işim gözyaşı
ve kahkaha arasında
bir fazlalık olmak
ölseydim ölümüm
bir başkasının geçmişini silerdi
ölmedim bile bile
zalimdim
sonra Calvados bitti
çılgın bir geleceğin
luzlı cesedi olmak için
ölmek gerekmiyordu
hem de unutan, hem de susan
hem de şişen ..
bana ait değildi nefes
zamanın alnına gizlı saatleri çizen
muhteşem belirsızlik
yahut üzgün diye anılan
ve Tekila bitti

o beni duacı
beni bükülmüş
beni borçlu kıldı
yanan neydi bu cehennemde?
günahın başkentinde
neden tek başına yürür gölge?
hoş gelrnişlerim neredeydi benim
anladım
dönüp oradan “hu”ya gittim
bütün olasılıkları içtim

KAYNAKÇA: İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2006, 2007).

Paylaş