HAYATI

1897 yılında İstanbul’da dünyaya geldi. 27 Ağustos 1927 günü İstanbul’da hayatını kaybetti.  Namık Kemal’in oğludur. Bazı eserlerinde İlham ve A. Nadir imzalarını da kullandı.

İlköğrenimini Cerrahpaşa’daki Mahalle Mektebi’nde tamamladı. Ardından bir yıl kadar Fatih Askeri Rüştiyesi’ne devam etti. Babası Namık Kemal’in mutasarrıflık ile sürgün edildiği Rodos ve Sakız adalarında öğrenimine devam etti. Bu dönemde hadis, Arap-Fars edebiyatı ve Fransızca dersleri aldı. 1888’de babası vefat edince II. Abdülhamid tarafından Mabeyin Katipliği’ne tayin edildi. On sekiz yıl bu görevi sürdürdükten sonra 1906’da Kudüs mutasarrıfı ve II. Meşrutiyet ilanı ile birlikte Beyrut Valiliği görevine getirildi. Bu son görevinden göreve getirildikten sadece üç gün sonra istifa eden  Ali Ekrem Bolayır 1888 yılının Eylül ayında Cezayir Bahr’i Sefir valiliği görevine atandı. 1910 yılından başlayarak kısa dönemler halinde 1933’e kadar Darülfünun’da edebiyat kuramı, edebiyat ve metin açıklaması gibi dersleri okuttu. Maltepe Askeri Lisesi ve Galatasaray Lisesi’nde edebiyat öğretmeni olarak çalıştı.

Henüz on yaşında iken babası Namık Kemal’in desteği ile şiir yazmaya başlayan Ali Ekrem Bolayır, on yedi on sekiz yaşlarına geldiğinde düzgün manzumeler yazmaktaydı. Bir Servet-i Fünun şairi olarak tanımakla beraber, şiirlerinde konuşma dilini ve hece veznini kullanması ve ayrıca sosyal konulara yer vermesi sebebi ile diğer Servet-i Fünun şairlerinden ayrıldı. Gerçekleri romantik bir tarzda ifade etti. Hece ölçüsü ile şiirler yazan ilk şairlerden biri olarak kabul edildi. Şiirleri dışında edebiyat, tarih ve tiyatro alanlarında kaleme almış olduğu şiirleri ile de adından söz ettirdi.

Hayatının son yıllarında geçim sıkıntısı çeken Ali Ekrem Bolayır, Ünlü hekim Mazhar Osman tarafından tedavi  edildi. Zincirlikuyu Mezarlığı’nda toprağa verildi.

ESERLERİ

ŞİİR: Zilal-i İlham (1908’de), Kaside-i Askeriye (1908’de), Kırmızı Fesler (1908’de), Ruh-i Kemal (1909’da), Ordunun Defteri (nazım ve nesir karışık, 1918’de), Anavatan (1921’de), Vicdan Alevleri (1925’de), Şiir Demeti (1925’de).

OYUN: Baria (1908’de), Sultan Selim (tefrika halinde, 1910’da), Sükût (tefrika halinde, 1919’da), Mama Dadım Darılır (komedi, tefrika, 1919’da).

İNCELEME-MONOGRAFİ: Lisan-ı Osmanî (1914’te), Lisan-ı Edebiyat (1914’te), Recaizade Ekrem (1924’te), Mesalik-i Edebiye (1928’de), Namık Kemal (1930’da), Lisanımız (1930’da).

 

Paylaş